Evim en sakini sanırım.İnsan içine karışmak iyi gelmedi aksine boğuldum, herkes üstüme üstüme geldi sanki.Okul başladığında napıcağımı hiç bilmiyorum.Keşke sihirli bi değnek sadece bana dokunsa çünkü biliyorum ben düzeldiğimde herşey daha güzel olucak.İyileşmekten o kadar uzağım ki..Azalarak yokolmak istiyorum.Bazen deli saçması hayaller kuruyorum.Geceleri çatıların üstünden atlayan bi kedi olmak istiyorum mesela çizgifilmlerdeki gibi.
Günlerdir böyle melankolik şarkılar dinliyorum ama böyle söyleyebilceğim bi sevdiceğim olsun bi hoşlantım olsun onlar da yok.Sırf eziyet yani.İnsanlara bakıyorumda görmüyorum gibi zaten annemi bile.Şeffaf gibi herkes.Dünyanın en acı gerçeği gibi hissediyorum kendimi varlıklar dokunduğum anda toz bulutu olup kaybolcak gibi ama ben tüm varlığımla çakılıp kalmışım.Vitrinlere bile bakıyorum ama kendi aksimden başka bişey göremiyorum.Şimdi burnuma sevdiğim birinin parfümünün kokusu geliyor.Ona bi daha asla sarılamıcağım, onun iyiliği için.Kendimi tükettiğim gibi insanları da tüketiyorum.
Verdiğim 2 kilo umrumda bile değil bu sefer koşarak vücut ölçülerime bakmayacağım.Çünkü bu dört duvardan başka hiç bişeyle karşılaşmayacağım.Yarım bıraktığım hiç bir konuşmayı tamamlamayacağım.Keyifsizim, kişisel algılama, uykuluyum diye geçiştirdiğim kimseye geri dönmeyeceğim.Mesaj atan kimseye cevap atmak istemiyorum.Msn'e sadece bi kaç kişiyi merak ettiğim için giriyorum.Bu içimdeki şey geçiceğine daha da çok ağırlaşıyor.İçimde tek bir duygu kırıntısı kalmadı sanırım.Mutlu olmak için yaptım savunmamı bu halimi görseler anlarlardı.Çünkü normal zamanlarda çok mutsuzum ve çok zor mutlu oluyorum.Kimse için kaçamazdım bundan.Şimdi yine kendimleyim ve kimse yok.
Sinemada uyuyacak kadar ilgisizim herşeye oysa her seferinde ilk defaymış gibi heyecanlanırım sinemaya girişimde.Belki fotoğraflara, fotoğrafların birleşip akışıyla oluşan filmlere aşık olduğum içindir.Ben gidip penceremin kenarına tüneyim, arabaları getirip götüreyim..
Günlerdir böyle melankolik şarkılar dinliyorum ama böyle söyleyebilceğim bi sevdiceğim olsun bi hoşlantım olsun onlar da yok.Sırf eziyet yani.İnsanlara bakıyorumda görmüyorum gibi zaten annemi bile.Şeffaf gibi herkes.Dünyanın en acı gerçeği gibi hissediyorum kendimi varlıklar dokunduğum anda toz bulutu olup kaybolcak gibi ama ben tüm varlığımla çakılıp kalmışım.Vitrinlere bile bakıyorum ama kendi aksimden başka bişey göremiyorum.Şimdi burnuma sevdiğim birinin parfümünün kokusu geliyor.Ona bi daha asla sarılamıcağım, onun iyiliği için.Kendimi tükettiğim gibi insanları da tüketiyorum.
Verdiğim 2 kilo umrumda bile değil bu sefer koşarak vücut ölçülerime bakmayacağım.Çünkü bu dört duvardan başka hiç bişeyle karşılaşmayacağım.Yarım bıraktığım hiç bir konuşmayı tamamlamayacağım.Keyifsizim, kişisel algılama, uykuluyum diye geçiştirdiğim kimseye geri dönmeyeceğim.Mesaj atan kimseye cevap atmak istemiyorum.Msn'e sadece bi kaç kişiyi merak ettiğim için giriyorum.Bu içimdeki şey geçiceğine daha da çok ağırlaşıyor.İçimde tek bir duygu kırıntısı kalmadı sanırım.Mutlu olmak için yaptım savunmamı bu halimi görseler anlarlardı.Çünkü normal zamanlarda çok mutsuzum ve çok zor mutlu oluyorum.Kimse için kaçamazdım bundan.Şimdi yine kendimleyim ve kimse yok.
Sinemada uyuyacak kadar ilgisizim herşeye oysa her seferinde ilk defaymış gibi heyecanlanırım sinemaya girişimde.Belki fotoğraflara, fotoğrafların birleşip akışıyla oluşan filmlere aşık olduğum içindir.Ben gidip penceremin kenarına tüneyim, arabaları getirip götüreyim..
Tıklım tıklım yalnızlığa ortak
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder