İnsanları dinlemek istemiyorum ve anlattıklarıyla ilgilenmiyorum.
Dışarı çıkmak istemiyorum çıktığımda ise saatlerce yürümek istiyorum.
Sadece biraz daha iyi olmak istiyorum en azından kışın olduğum kadar.
Cenin pozisyonunda oraya buraya sinip ağlamaktan nefret ediyorum.
Gözlerimin acısına dayanamıyorum.
Hiç bir şey yemek istemiyorum.
Sürekli hap içmekten o vitamin ilaçlarının kafam kadar olup yutulmamasından bıktım.
Günden güne önce sarı sonra siyah ve artık ruh beyazlığını almış rengimi görmek istemiyorum.
Biraz toparlandıktan sonra kötü haberler almak istemiyorum.
Babama bişe olsun istemiyorum..
İnsanların ölmesine katlanamıyorum..
Çocukluğumu geçirdiğim insanları artık sadece rüyamda görmek acı veriyor.
Ne olduğu bilinmeden teselli kelimelerinin saçmalanması sinirime dokunuyor.
Hiç ama hiç kimseyi görmek istemiyorum..Çünkü kimseyi üzmek istemiyorum.
Hayatıma sen mutsuz olmayı hakediyorsun dicek kadar yanlış insanları soktuğum için kendime küfrediyorum.Ben neden kimseden bu kadar nefret edemiyorum.
İstemsizce dökülen gözyaşlarımı engelleyemiyorum.
Özlemekten, beklemekten, sabretmekten yorgunum, çöküğüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder