İnsanlarının karakterini sevdiğimin ülkesi malum it gibi korkak ama yapacağından geri kalmayan insanlarla dolu.Çocuk istismarı ve çocuklarını dövme hakkını kendinde bulan ebeveynler sıkıntım.
Pedofili konusunun içine sübyancılıkta girmektedir benim için.Yani 20 yaş altı kız çocuklarını(!) gözüne kestiren 20'li yaşlarının yarısını çoktan geçmiş insanlara çok pis küfürler hazırladım.Daha kişilikleri gelişmemiş bir yılı bir yılını tutmayan vücutları bile tam şeklini almamış genç kızları seks objesi, lisesi fantezisi, küçükten eğitceksin bunları anlayışıyla mide bulandırıcı şekilde ilgi duyan insan artıklarının hiç bir hoş görülür yanı yoktur.
Ama asıl dram miniklerimizin elini kollarını nereye koyup koyamıcaklarını idrak edemeyen çocuklardan zevk alanlar.Duydukça insanı çıldırcak noktaya getiriyorlar yemin ederim.Bunun espirisi yoktur asla olmamalıdır.Yurtdışına oranla daha az duyulmuş vakalarımız belki ama bizde biyerlere kapatıp saklamakla olmuyor o iğrençlik.Bizde güzel kızım/yeğenim/öğrencim olarak süregeliyor kimsenin ruhu duymuyor.Ya da birine söylersen seni öldürürümle, ailene zarar veririmle, seni rezil ederimle yürüyor bu işkence hatta bununla kalmayıp babana söylerim, annen/teyzen/halan/x duyarsa çok üzülür seninle bi daha konuşmaz diyip çocuğu suçlu hissettiricek dereceye ulaşıyor.Bu derece korkak ama sapkınlıkta, uçkur sevdasında son noktadalar.Acınacak haldeler.
Kimin ne yapacağı belli olmadığı zamanımızda her zaman temkinli olmalı ve çocukların davranışlarını dikkate almalıyız.Cinsel şakalara yer vermek aile içinde son derece yanlıştır hayır yakınlıktan da ileri gelmez bu.Neyin ne olduğunu bilmeyecek saflıktaki beyinleri kandırarak tatmin ediyorlar kendilerini.
Aynı zamanda hani aldatılan kadınlar varya 17-18likle aldattı beni diye ağlak yapan, işte onlar kocalarından arkalarına bakmadan kaçmalıdırlar naçizane önerim.İçlerinde saklı duran pedofili aile fertlerini etkilemeden.
Geniş bir okuyucu kitlesine sahip olmayabilirim ama okuyupta abla olan kuzen olan izleyicilerime ufak ama önemli bir önerim var küçüklerimizi mutlaka dinleyin ve onlara güven verin.Bırakın ergen asiliklerinizi falanda bi tarafa onları takip edin."Kimseye anlatamadığın şeyleri bana anlatabilirsin", "Bana anlattığın herşey aramızda kalır, biz sırdaşız", "Ben seni herkesten korurum korktuğun ve senin canını yakan ne varsa bana gel" cümleleriyle yaklaşmak yeticektir.
Kimsenin çocuğunu dövme hakkı yoktur! Özellikle kız çocuklarına karşı şiddet ve bunu destekleyen atasözleri genellemesinin altına giremicek kadar aşağılık sözcük öbekleri kabul edilemez.İlerde ebeveynlerini döven insanların çocuklukları şiddet altında geçmiştir zaten yani bunu göz önünde bulundurarak dayak çözüm değil sorunlu gelecekler fitilidir.Ufak mıncırmalardan, cimciklemelerden bahsetmiyorum ben annelerimizden alışık olduğumuz üzere.Ben ufacık bedenlerin kaldıramadığı şiddetten bahsediyorum, bi tokat diyip geçilenin taze beyinlerde yarattığı tahribattan.
Temiz bir sicilim yok bu konuda maalesef belki de beynimdeki tahribat ondandır :) Dayak yiyen çocuklar hemen anlaşılır.Uzandığınızda hatta sevmek için elinizi kaldırdığınızda yaklaştırdığınızda tik halinde tepki veren çocuklardır bunlar.Çok parlak bi çocukluk geçirmedim gerek okulda gerek evde olsun.Ben de o koluyla yüzünü saklama tikine sahiptim çocukluğumun bir dönemi ve şimdi şiddetten deli gibi korkan bi insan oldum.Birileri kavga ederken felç olmuş gibi donar oldum, biri bana sinirlendiğinde hareketlerine yansıdığında kaçmak için ayakları istemsiz olarak hareket eden insanlardan.Hı kimse kalıcı bi hasar vermiş değil ya da bi taraflarım kırılmadı bir kaç defa büyük dışında ufak tartaklamalar sıra dayağı falan fistan.Ama ufacık şeyler bile kişiliği etkiliyor.Vücut yapım gereği de savunmasız olduğum için dilime vurdu benim.Kendimi ancak konuşarak savunabiliyorum ve karşımda biri sinirlendiğinde o yeteneğimi de kaybediyorum.
Bu benim örneğimdi ama kimse benim kadar şanslı ya da şanslı değilde ucuz yırtamıyor.Hastaneler "düşen" çocuk ve kadınlarla dolup taşıyor.Etrafınızda ailenizde şiddetle mücadele edin kayıtsız kalmayın.Babasıdır-anasıdır döver haksız savunması karşısında sessiz kalmayın.
Kimilerine göre hasarsızım, sesim çıkıyor, aklım son derece başımda ve mantıklıyım ve benim onların yetiştirmesinin eseriyim.Külliyen yalan.Düzeltilemez ruhsal hasarlarım var benimde diğerleri gibi ama bunu yenmeye çalışıyorum boşlukları dinleyerek, okuyarak, danışarak, düşünerek dolduruyorum.Ben bir çıkış yolu buldum ve kendimi adam ettim diye herkes böyle olamaz.Buna isyan etmeyen kabullenmiş bir halkız biz, alışmışız en kötüsü benimsemişiz.
Hayır! Kimsenin kaderi değil şiddet.
Hayır! Hiç bir çocuğun alnına yazılmış bir yazı bir leke değil istismar!
Siz duyana kadar elma diyebilirim.Hadi çıksın içinizdeki insanlık, ELMA.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder