Tüm gün uyuyup uyuyup er geç uyanmak zorunda kalmak çok kötü..
Pencereye çıkıp gökyüzünü izliyorum havada süzülen kuşlar kadar hür olmak istiyorum bazende bi kurt olmak istiyorum.Yırtıcı, saldırgan ama sadık, hayran olunan.O değilde hayvan olmak daha kolay heralde çıkarıp atıyım şu beynimi kurtulayım diyorum olmuyor.
Bugün msn adresimi değiştiricem mesela ondan mail dahi almak istemiyorum.Herkesten bi tahammül sınırı vardır ya bugüne kadar herşeyi kaldırdım ama dahası olmaz.Herkesin hayatında uzun süre depresyonda olduğu zamanlar vardır benimde öyle geçicek biliyorum.Geçmesi lazım buna inanarak yaşamak herşeyi bi nebze kolaylaştırıyor.
Amaçsızlaşmak çok acı yani bütün bu koşuşturmaca nereye kadar.Güzel bi okul, güzel bi iş, güzel bi kariyer ya sonra? Bi daha aşık olamam kimseyle aynı akşamlara yatıp aynı sabahlara uyanamam.Kim bana naparsa yapsın bunu düşünmedi herkes için kendince sebeplerle olanlar üzücü ama olmuştu.E peki ben nasıl yaşıcam? Onun başkasından çocuğu olunca ama benim hiç olmayınca napıcam.İnsanlar hayalleriyle yaşarmış ben şimdi napıcam?
Her gün birbirinin aynısı aslında her yılda.Zaten aşk bu yüzden var olmamış mıdır? Hayata anlam vermek..
Her gün kendimi uykuya verebildiğim kadar veriyorum sonra plates yapıyorum keyfim yoksa çoğu günler sudan başka bişe tüketmiyorum.Varlığım ya da yokluğum ne farkediyor.Amaçsızlıktan kayboluyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder