Yalnızlık etimi kemiğimden ayırırlarmışcasına acıtıyor bazen.Kimisi koy ver gitsin diyor, kimisi güzel olmama atıyor suçu.Koyvermek değil mesele bilmiyorlar gülerken bile yalnız olmak mesele.Evin içinde kendi aptallıklarıma gülmekten ibaret olması herşeyin.Güzel de değilim ki ben çok öyle kimsenin çekemiceği kadar ama hem iyi hem güzel olmak suçtur belki bilemem.Bi yerlerden ortam yapmaya çalışır gibi görünüyormuşum.O birine söylesinler beni arayıp bulan kendi arkadaşları...Kimse bilmiyor insanlardan korkuyorum, çekiniyorum.Kimse anlamıyor bana bakılmasından bile ürküyorum.Tutupta ortam yapmaya çalışıyormuşum gibi lanse ediliyorum ya allaha havale etmekten başka bişey gelmiyor elimden.
Uzun süredir uzaktan izliyorum insanları farketmiyorlar.Bilseniz o kadar iğrençler ki kimin eli kimin cebinde anlamazsınız.
Bi tanesini tanıdım ileri derecede nevrozluydu en son o kadar kafayı yedi ki çirkefleşti kabına sığamadı insanları aynası olarak görmeye başladı, yazık.En çok sevdiklerimden biriydi oysa en çok kıyamadıklarımdan biri.
Bi tanesini tanıdım çocukluğuna yenildi, hormonlarına esirdi.Hep sandı ki kendi kazanıcak gördü ki hayatının lekesini bulaştırdı eline yüzüne, yenildi.En çok üstüne titrediğimdi o da ama gözünü kırpmadan tuzla buz etti o beni.
Bi tanesini tanıdım ki o tüm çocukluğum, gençliğim, canımdı.Bi sevgilisi vardı onun için beni hiçe saydı.Tek suçum onun kompleksli benim göz önünde olmamdı.Anlıyorum ki bi patlaktı olay aslında içten içe kıskançlığı kendini kemiriyordu.Allahın selamını bile vermem artık.
Şimdi farkettimde benimki aşk değil dost mezarlığıymış.Ya da insanlar giderek hayvanlardan alt seviyeye inmiş ve bunları sadece biz bazıları farkediyor.Duyduklarıma bazen kulaklarım bile reddediyor.Gördüklerimi ise silinmesi için allaha gecelerce yalvarmak zorunda kalıyorum.
Bir arkadaşımız vardı liseye ilk başladığım yıldı.Yüzyüzeyken öyle canım cicim bebeğimliydiler ki kimse inanamazdı arkasından bu kızın adı çıkar yakında hareketlere bak dediklerini.Gidip uyarmak istediğimde boşver eğleniriz, dedikodu çıkar bize dediklerine ise hiç ama hiç kimse inanmazdı.Gidip uyardığımı söylediğimde neden uyardın salak mısın dediklerini hiç bi kuvvet unutturamıyor nedense..Bi anda nefret etmedim insanlardan, bi anda korkmadım hiç birinden hayvanlardan yırtıcı olduklarını sonradan anladım.Anladığım şu zamanlarda ise yalnızlıktan ölüyorum.Kimseye yanaşamayıp, korkmaktan, birilerine ısınıp sevip ama sevilmeyeceğim korkusundan yıpranıyorum.
Hayat yediğimiz kazıkların toplamıydı ya hani hayatın sonuna geldiğimi hissediyorum bazen.Belki binlerce yalan duydum, yüzlerce iki yüzlülüğe şahit oldum, onlarca kazık yedim.Bunlar yetmedi insanların arkalarından çevirilen binbir oyun gördüm ucu bana dokunmasa bile yıkıldım, nefret ettim.Ve en sonunda yine ben suçlandım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder