Bana biraz renk ver

Şarkılardan başlık yapmayı severim.

STarcan, kendimi güç bela yanına attım.

Çenemdeki -dudağımın sağ alt köşeceğizindeki- Gamzeyi severim tabii ona gamze deniyosa çukur işte, seviyorum.

Yüzükleri seviyorum en çok işaret parmağıma takmayı.Ama aşk derecesinde sevgi beslerim yüzüklere.

Embesilleşebildiğimiz kadar sevimliyiz bence.




"Hadi bi ses çıkar ama yüksek sonra sen yapmamışsın gibi davran" diyen bi deliyle yapılan yürüyüşler paha biçilemez.
Ama bence en güzeli benim beyaz gömlekli çocuğu gördüğümdeki verdiğim daha doğrusu veremediğim tepkiydi.Tutuldum olum.
Dilimle dişimin arasında;
"smge yanmızdn geçn çıck çooh tıtlıydııııaaa" Bul beni çocuk! Çok tatlıydı be.Ben hep böyle olurum ama böyle çok yağuşuklu bi çocuk gördüm mü ilk 15 dk kendimi aşık olmuş gibi hissederim sonra geçer.Mesela işte bu çocuğu gördükten sonra takriben 10 dk aşık olduğumu sandım hatta arkasından koşup tanışmam bile olasıydı, yapmadım.İşte bazen o aşık olduğumu sanma süresi uzuyo ve beni bir dizi saçmalığa gark ediyor.Misal zek yaklaşık 1 ay boyunca kendimi ona aşık oldu zannettiğimden dolağyı zor durumlarla karşı karşıya kalabiliyorum.Anlık aşık olmalarımda meşhurdur.Böyle birinin parfümünden dolayı aşık olmuşcasına çekim hissedebilirim ona o gün ama sadece o gün yani.İnatla örselenmeye çalışılsa da feci bi hissetme, duygu kapasitem var.Öyle beğenilerim oluyo ki aşk kadar yoğun.

Düşünüyorum da en güzeli böyledir aşkı büyütmemek lazım.Aşk hayata güzellik katan, çekilebilir hale getiren bişeyse gün içinde bi kaç kez yaşanılabilir bence çokta güzel olur.İşte tam da bu yüzden sanırım artık uzun ilişkiler kurmam imkansız.