Nefes bile almadan.

Birilerini sevmek, gerçekten sevmek istiyorum.İnsanlar çok iğrenç yaratıklar.Bende öyleyim galiba surat asmak yerine en yakın arkadaşımla konuşabilirim, tarlamı ekip biçebilirim, birini sevmeyi deneyebilirim, biraz önce fevrice kırdığım bi arkadaşa neden öyle yaptığımı açıklayabilirim, tuvalete gidebilirim.Ama ASIK SURATLI BİR SÜRTÜĞÜM bunun için -_- bu ifadeyi hiç bozmadan binlerce şey geçiriyorum aklımdan.Mesela şimdi geldi beklediğim bi arkadaş onunla konuşmaktan bile acizim.

Yarın okul var işte üzülüyorum biraz bu dönem nasıl geçer diye..Bugün daha ilk gün olmasına rağmen bi ağırlık üstümde.Belki yönsüzlükten böyleyim bilmiyorum.Bütün amaçlarımı saldım daha doğrus geçici bir planım vardı sonra balon gibi söndü.Son kardan adamım tam bir fiyaskoydu yani insan demeye bin şahit gerekirdi.Nefes bile almadan birilerini sevmem lazım benim.Burcu vardı mesela onu nefes almadan severdim, tapardım falan.Sonra herkes gibi kayboldu daha doğrusu kendi hayatını yaşıyo işte.Mesutu düşünmek istemiyorum ama biliyorum ki benim tüm hayatım onun üstüne kuruluydu tüm geleceğim, tüm hayallerim, tüm amaçlarım...

Yaklaşık 5 dakikadır boş boş ekrana bakıyorum, çıldırcam sanırım.Tuçemin dileği gerçek olsa bi tesadüf olsa ve ben kalbimin hala varolduğunu bilebilsem bütün bu tekdüzelikten kurtulabilsem.