Bana yetmeyen kanımı cebren bu ayda aldılar, sızlandım baya.Hayır acımıyor ama psikolojik arkadaşım.İğneyi görür görmez olay mahalini derkesim geliyor alıp kendimi uzaklara fırlatasım geliyor can havliyle o derece.Romanya'ya taşınabilirmişiz bi de çok mutlu olurum eğer olursa.Beni tutan bişey olmaması ne garip..Hiç ama hiç kimse yok, neden böyle bilmiyorum.Böylesi iyi mi?Kötü mü?

Bugün kesinleşse sabaha bavulumu hazırlayıp kapıya çıkarım.O derece umarsızım.Bu şehirden hiç bi beklentim yok.Kopamadığım bi anı, görmezsem olmayacak bi insan, sevdiğim bi hayat, özleyeceğim bi mekan, solumak isteyeceğim bi koku yok...

Benim köklü alışkanlıklarım vardı hepsi yokoldu gitti onunla birlikte.Dönülmez bağlılıklarım vardı azalarak kayboldu ona olan hislerim gibi.Ve ben tabiki dilerim derdi kederi bitmesin, yüzü gülmesin, günü hiç aydıramasın.Hiçte istemem huzur bulsun ne kadar sevdiysem o kadarda nefret edebilirim.Sevgimden korkabilen insan nefretiminde boyutunu tahmin edebilir bence.Hı eğer üstünde varsa emeğim bence boynuna yapışmalı ve asla hesabını verememeli ki veremezde.

İsterim günü dünyanın başka bir noktasında aydırabilmek bi sabah.Onsuz bi sabah, ona aşina olmadığım bi sabah, onun adını anmadığım bi havada, onu konuşmadığım bi mekanda, kulağımda sesinin en çokta adımı söyleyişinin çınlamadığı bi yolda.

Biri son 3 yılımı silebilir mi?

Hiç bi insanın gücü yetmez ya bi melek beni kurtabilir mi? Bi melek şu yeni hayat maskemi bıraktırıp beni bu terkedilmişlikten bu ıssızlıktan kurtabilir mi? Bi insanoğlunun sevgisi onun sevgisinin yerini tutabilir mi? Kulaklarımdan onun sevgi sözcüklerini silebilir mi? Adımın söylenmesini onun sesin duymayı dilememden vazgeçirebilir mi o melek?

Ben istemedikçe olmaz, olamaz.Güç yetmez, aşk yetmez, yürek yetmez geçmişi unutturmaya onu unutmaya bile hazır değilim çünkü gözardı etmekten başka hiç bişeye hazır değilim.