Sadece üzgünüm

Hep iyi ve doğru bir insan olmak istedim hatalarım oldu elbet ama ders almasını bildim. Bugün anladım ki ben bu topluma örnek olmak isterken aslında en başta aileme örnek olamamışım. Her biri kocaman bir 0'dan ibaretmiş.

Üzgünüm çünkü ben sevmediğim halde pekte sohbetim olmayan bi kız haksızlığa uğradığında, yanlış yapılan bişeyler olduğunda tek başıma onu savunurken ailem benim doğrularımın arkasında durmayı bilemedi. Üzgünüm çünkü vefa nedir bilmeyen iki insanın arasında yetişip onların yanlışlarına ortak olmayınca suçlandım.

Belki haksızım birey olduğumu farkettiğim için, belki suçluyum doğruyu kendim bulduğum için, belki günah keçisiyim değer yargılarım anne ve babamdan farklı olduğu için...

Ben bugün hayatımda hiç kırılmadığım kadar kırıldım. İlk defa doğru yaptığımdan bu kadar emin olduğum bişeyde suçlandım, yalnız bırakıldım.


Ben bugün annemi babamı seçemediğim için Tanrı'ya küstüm...