Öyle bir geçer zaman ki

İzletebilceğim herkese izletmek isterdim içlerinde en çokta babama..

Hani o babacı çirkef kız var ya, işte o benim...Hani o pencere köşelerinde babasının arkasından bakıp ağladı ya yıllar önce ben de ağlamıştım.Hem de çok..

Hayattan ne öğrendin? 17 yaşındasın birikimin ne bunca yıllık deseler, hayatta hep tek başınasın derdim.

Bütün çocukları oldum ben babamın; büyük kız oldum öfkelendim, gerçekleri yüzüne vurdum.Büyük oğlu oldum öldürmek istedim, varlığından nefret ettim.Minik oğlu oldum hep ama hep sevdim, olanlara hiç anlam veremedim, yokluğundan hep korktum.En çokta küçük kızı oldum ama arkasından hep ağladım, en çok beni sevsin istedim, bir babacığım dedim bin babacığım döküldü ağzımdan...

Kısacası ben onu 4 çocuk kalbiyle de sevdim.Herneyse özellikle babanızla birlikte izleyin, herkes bir şeyler bulacaktır eminim.


Babamdan bahsettiğim yazılarda hep simge geliyor aklıma kimlerin okuyacağını düşündüğümde.Hiç konuşmadık çünkü onun tarzı değil böyle şeyleri hatırlamak, paylaşmak, ağlaşmak ama seninle gurur duyuyordur baban öyle mutlu bi ruhun var ki öyle deliye vurmuş bir benliğin var ki..Farklısın herkesten.


Şimdi bunları onunla paylaşmamı bekleyen biri var mesela ama yapamam.Hassasiyetimi paramparça eden birine bi daha güvenemem, asla.Keşke üzüldüğümde kendimi ondan saklamak zorunda hissetmesem.Keşke bu kadar içime gömülmesem zor çünkü gerçekten.