Kendi yazdıklarımı okumak bile istemiyorum.Bi süredir kendi fotoğrafımı bile çekmiyorum.İntihardan bi önceki evre bu sanırım.1 yılı aşkın süredir hiç fotoğraf çekmediğim olmamıştı 2 hafta..
Neyim var bilmiyorum diyorum önce sonra bunalım diyorum, diyorlar..
Akşamüstü yataktan çıkıcak gücü anca kendimde buldum.
Yatakta dönüp duruyorum.Değil vücuduma yüzüme bakmaya bile tahammül edemiyorum.
Herşey aynı ne olması bekliyorum.
Tırnaklarım sonsuza doğru uzuyorlar kısaltmaya üşeniyorum.
Uzun tırnaklar kırılınca çok dipten oluyor, can yakıyor.
Daha mutlu olduğum zamanlar olmuşmuydu? Evet.
3 hafta öce mesela..Mutluluktan titrediğimi hatırlıyorum.Teşekkürler..
Çok beklediğim yazı bile istemiyorum.
Karlara gömülmek istiyorum parmaklarım morarana kadar kimse seslenmesin.
Şu an kimse umrumda değil ama çok garip.
Bi süredir hiç bişe mükemmel değil aslında.
Şu aşk diye tüm gücümle yakalamaya çalıştığım ama avuçlarımda sadece hava olduğunu farkettiğim kandırmacalar bile mükemmel değil.
Mutluluk neydi?
Hadi diyelim aşktı onlar hani huzur hani güven.
Gidip uyusam iyi olucak tüm akşam çizgifilm izledim zaten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder